ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت دویست و سی :
لحظات شیفتهی مشترک شدن بودند، مانند لحظهای که فکر بامداد در ذهن نیکو جان گرفت و در همان لحظه بامداد حاضر در فکر و خیال نیکو، نشسته روی پلههای مقابل ورودی خانهی حنیف، آرنجهایش را روی زانوان پوشیده از شلوار سیاهش قرار داده و دستانش را که تا میانهی ساق به سبب بالا بودن آستینهای پیراهن سرمهای که باز بودن دو دکمهی اولش تخت سینهی تیرهاش را به نمایش گذاشته بود برهنه بودند، د

لطفا صبر کنید...

مهسا
0یعنی بدبخت تر از هومن و بامداد تو این رمان پیدا نمیشه